O, sunaklarımızın her zaman doğuya dönük olmasını, böylece ruhlarımızın her zaman iyiliğe yönelmesini, kötülüğü gölgede, unutulmuşluğun uçurumunda, geçmişin karanlığında bırakmamızı ve her yıl, her gün iyiliğe doğru uzanmamızı; iyiliği düşünmemizi, iyiliğe özlem duymamızı, iyilikten bahsetmemizi, iyilik yapmamızı istiyor.
Bir mumun başka bir mumdan yanması gibi, iyi bir amel de iyi bir amelden doğar.
Rab yıkıcıları değil, yapıcıları arar. Çünkü iyilik yapan, böylece kötülüğü yok eder. Ancak kötülüğü yok etmeye yönelen, iyilik yapmayı çabucak unutur ve suçlu olur.
Kötülükten nefret edin, ancak kötülük yapan kişiden nefret etmeyin, çünkü o hastadır.